تقدیم به چوپانان دل برشته ی زاگرس

دید چوپونیِه موسی مِنه کینو که اگود

بارالها کُجِنی تا مو بِرووم جاته

سیزن و قرقره وردارُم و شو وا نَمِ دل

پُرِ سَوز مُهره و منگوله کُنم چوغاته

نِشتِ خارانه دِرارُم زِ مِن تنگه ی پات

پَل و پَهرو بزنُم پیرن و پا زاراته

چَمدونی ز کویت وِرده دوام ایدُمِتِس

تا بِتَمنی زِ مِنِس جووه و شولاراته

مَشک اَو یارم و وا گَرتِه اِشورُم سَرِته

وِ نِخونام اپِلِغنم شش و گنداراته

تیخِ نو یارُم و خُو ریشِتِه از تَه اِزَنُم

وِ نوک شونه کِرِنجی اِکُنُم زلفاته

نوک سبیلاته زنُم تا نرِه مِن پاله ی دو

وا نِمک پاک اکُنم زردی دِندوناته

اَر بخَوسی سرُم اینُم به سرِ زونیِ راس

پَرِِ دار ایکَنُم و باد اِزَنُم گرماته

چُرت اگر بُردِته نَهلُم بکنه وَشخِه کسی

پَشخه نَهلُم بخوره قند کَدِ لوواته

سیت دوتا برزیَری خونُم و شَوخی و بَلال

خَو که بُردِت ز حنا رَشت اکُنم پنگاته

آسیو اَر که نبو گِی خوم و خوت گِرده خوریم

خَرُمه یارم و خوم بار اکُنم باراته

ایچو موسی ز پس بَرد چرَگنی چوپون

دَمِ دونِت بِنِه و گالِه مَزَن کُرفاته

جِند به نُفتِت بزنه رَبٌه ستایش نکُنی

مر خدا فِرک اکُنی تاتِته یا وازاته

که چونو هر چه ز زونِت ادرا بِس اگویی

هفت پشت پدرت لایق لیچاراته

چُو بِتَمنُم مِنِه دونِت که ز پشتت بدرا؟

حیف و صد حیف که دا زینه گَپم خرزاته

مر خدا چی تونه که جومه و تُمبون کنه پا

شِش و گَندار فقط مِن سَر و مِینا داته

مَر نخوندی به قرونا که خدا جور تَشِه؟

سی چه لر دشمن درس وقلم و ساواته؟

اَر خدا مثل مو حرفای لران ای فهمی

شَو تَش اینا همه ی طایفه و ایلاته

حرف مُفت اَر بزنی بزگَلِتِه گرگ اِخوره

توبه کن زیتَر اگرنه ته جَندَم جاته

آبرو هر چه لره بُردیِه تِی حضرت حق

قُلف کن زونِتِه زیتر که کِلیتِس ناته

شون کوه گرزه به گل کفت و وریستا سر پا

لیوه ووبید و گِریوِست و اگو هیهاته

اَقِه س دِرد و دو تا چاسِه پتی كِرد و گُرود

به کُه و دار و گَر و برَد اِزِی کُلماته

شون که رینه به خدا برد و کُچُک وَند و اگو

جا سگُم ار نکُشم شَو مِنه خَو موسی ته

حضرت حق ز ته عرش غُرُمنی موسی

شونه کو ار خوسه وندَک دم او بالاته

چند تَری راس و درو حرف دراری کُرِ چِل

وا بدُم وا چِر و چو تَش بزنِن توراته

وا بدم از پل شالو بکنن شَو شِوِرِت

هر کجا سیل ایکنم آه یکی دینداته

ایچو او رویِه نه نیله که شَق اوبو به گَلاک

مردم لر مِلَحونن اِبَرِن ما گاته

لرِنه ساده نبین نیست بنی اسراییل

اینو تِلنِن به وَر گُرز سرا ماراته

سی چه نسبت به مو دل مردمنه سرد اکُنی؟

ول کني حمد و ثناخوندن وامیراته؟

ار مو هم ره وه زبونا دل مردم نبرُم

په چطوری کِل یک رد اکنم کراته؟

گر چه از چِنچِنَکا سختتره لهجه ی لر

دل لر پاک تر از چشمه ی او کُه ماته

سر درارم مو ز زونا همه نیخا تو بگی

اشکنادی دل چوپونم و دینِس ناته

جَلد رو دیِنس و هر طور اتَری والونِس

بگو وُر گرد و بیو سر دو تیا خوم جاته

من فِراضین مو دِشنوم و دعا هُم وزنن

من مُوازین مو نیکی و گناه هم ذاته

جُست چوپوننه موسی ولی از قدرت حق

دید حرفای دلس قُرص تر از آیاته

گو بگو هر چه دل تنگِت اخو از یو به بعد

... به گور بو که نَشتُم بزنی حرفاته

تا تری شُرگ ِخدانه بکو وا لهجه لری

سی خدا ترجمه کردم همه ی درداته

بَردِ الفاظ لره کِهیه جواهر کورش

وا بمیری که لرون درک کنن شعراته

 اي به قربون تو بي عشق تو جون سي چِنُمه        اَركفِ پاته نبوسُم مو دُهون سي چنُمه

 مو نَمَهنُم تو بِمَهني كه مو خارُم تو گُلي/     جون تويي اَر تو نَبوي وام،ديه جون سي چنُمه        

  اَر نَگُم دردِته چينام كه تو اميد مُني         سي چه كَر كَر بكُنُم وا كَس و جون سي چنُمه

  اَر تو شُل شُل نكُني وا كَد و بالا مِنِ مال           بِهلُمي كُه بِگِرُم مال و بُهون سي چِنُمه

 مَچِد ايرُم كه دعا وُر تو و جونِ تو كُنُم          اَر نَه سجاده و تسبيح و قُرون سي چنُمه

 به زمين و به زمون جا نَگِرِهدُم چه كُنُم      بي گُل ري تو زمين سي چه زمون سي چِنُمه

مرو چو باز؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

برنو کوتا خوه نیم تاج شاهی

زردکوه شیر پروره کینو جا ی جنگه

کر اخو به رزو تنگ دونه نبازه

گر ایران زمین بختیاری نداشت

گمانم که از بخت یاری نداشت

قافله بار ائ کنه دلم وه بارس           چي بارئ سر دلم گرت و غوارس

قافله بار ائ کنه زه شا خراسو ن        دلم چي چاله تشي منده وه جاسون

تش سئري وه دلم زئدي و رهدي   مر ودي بي سي تشئ ويدي و رهدي

زه گتند تا دشت اؤ بيد تا عقيلي        همه جا سؤز اويده سؤزه قصيلي

همه جا سؤز اويده غير زه دل مهُ      ائ گره نه کي گُشه زه مشکل مه

زه گتند زدوم وه در تا شيخ سليمو            تا قيامت يادمه او عهد و پيمو

زه گتند زدم وه در تا پل پرزين              پره لام گل باوينه پره دلم خين

زه گتند زيدوم وه در دينداته گردم           تهُ گل سُر مني  مه خار زردم

آسمو اؤرئ گره زه قيل سياتر              شؤ و روز تي ره تنم وا ائ تيا تر

بخت تو چي رخت ته سؤزه قصيلي   بخت مه چي رخت مه سيا و نيلي

بیو  اقا  تو  که  قبله  لُرونی

                                           تَپی سی مون کُیه ؟ دونم گرونی

به با زفتی . به اَردَل . اَندکایی ؟

                                               تو  که  اولاد  پاک  آرضایی

تو هم ککه چی عشایر هی به باری

                                                        یه دَم به زرده ای یه دم مُناری

تو سی چه سا کُنارا به نمازی

                                                  وُدر حال دعا راز و نیازی

همه دنیا آبی شر خُت اِدونی

                                                تو سیمون سا بُهون . قرآن اِخونی

به هر مالی هِده ظلم و سیاهی ؟

                                                 پَ مندیرِ چِنی که دی نیاهی ؟؟

بیو تا هر پِیا لُر سَر بُره پِل

                                               وُ هی زَنگَل به ما لا پُی زَنِن کِل

بیو تا سُرفه هَف سینی بِچینیم

                                               تونه چوقا به وَرتِی مون بِوینیم

بیو تا دارِ دنیانه بِشینی        

                                            درختِ ظُلمِ وا ریشه بتَینی

وُری بِنیَر تویی ظُلمِ گِرونه

                                          هَنی هم جا عشایر سا بُهونه

زِ گَپ تا به کُچیرِ بختیاری

                                           اِ یا هِن خِدمَتِت آقا هیاری

تو دیدی بختیاری ها به هیجار

                                              چه کردن جنگ مشروطه و قا جار

اَیَر وِیدی زِ سمتِ شرق زرده

                                               هزاران چو به دَس دورت اِگرده

به قربونت بِزَن به سیمِ آخر

                                           بِزن میخ بُهونه قلب کافر

پِیا چی تو کُیه هِد کد خدا مون

                                                       بیو جای بُهونت مِن تیامون؟

تقدیم به مهدی موعود؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                      

                           تيه كا ل *

             عامدانه بدون اعراب (فتحه ضمه كسره ) نوشتم كه هركس ادعا دارد كه به زبان

              بختیاری تسلط دارد بخواند. اگر كسي نتوتنست بخواند مشكل خودش است.

 برقشت مه و افتو به تيا تن تيه كال              ظلمات شو و شوگار  به  پلاتن  تيه كا ل

هيچ ادوني كه بهرجا برسه پات من ايل ؟        يه  كرور كشته  دل ناد ه نهاتن  تيه كا ل ؟

هيچ ادوني كه ديه قحطي دينشت ويده ؟         بسكه منقل من دست دست به دعاتن تيه كال

هيچ ادوني كه ديه قيمت قند  ويده به لم ؟       بسكه مردم شو و رو فرگ لواتن  تيه كا ل

هيچ ادوني كه دلا سي چه همه شهرستن؟       بسكه  پهنن به گل  و زير پاهاتن  تيه كا ل

 هيچ اپرسي كه كيه رهنه پيايل همه سون ؟     كل به زنجيرن و زند ون  مياتن  تيه كا ل

عاشقا  گيزن  وسرگيزه  گرهنه  بخدا             بسكه  چي  فرفره  دور كلکا تن  تيه كا ل

چهچه بلبل و كيكشت تهي رهده ز وير            بسكه  مردم همه  ويردار صداتن تيه كا ل

چونوتيرپرد اكني هي ز من برگ خلت              که مني  لشگر صدام  واباتن  تيه كا ل

عاشقانه چونو هي پيت ادي ور من يك           كه اگوي دكمه و جاد كمه قواتن تيه كا ل

ديه  كي سيوگلاوي   اخوره  يا  هرمو؟           چون  پيايل همه  دلناده  گپاتن  تيه كا ل

ديه  كي  فرگ  طلا جات  اكنه  يا  نرقه ؟         چون تيا خيره به دند ون طلا تن تيه كا ل

غصه هامون كه ديه نيد يكي يا كه  دو تا           غصه ها دي همه از زلف دوتاتن تيه كا ل

چلمه كردن  همه  ميرگل زغم  ديري تو             كپ  آخر ازنن  لنگ  دوا تن  تيه كا ل

خين ميرگل همه رختي به گل و كل ازني            خينسون جمله بدون كه بن ناتن تيه كا ل

مو نديدم  يه نفرهزار  پيا كشته  بو-وه              ار منم كه طالبان ز طافه داتن تيه كا ل

هرچه  نرفين  اكنيم  ما  اثري نيكنه  بت            مو ند ونم  كه كيا  پشت و پناتن تيه كا ل ؟

تو نداري گنهي تقصير دات بيد كه زاييت           ميرگلم مشغول فوش دادن داتن تيه كا ل

سرو  شيرازنه  قد  تو ز  ري  برده  گلم             قد كوه ها  همه  تا  زير  چلاتن   تيه كا ل

يو قده ايكه تو داري تيه كال يا كه درخت؟            شاخ وبلگن  يونو يا ترنه سياتن تيه كال ؟

توچه كردي كه همه لهد و پتي وابينه؟                 د ست خالي همه سون گسنه و لا تن تيه كال

ار كه با صد نفرم  بازي  شطرنج  بكني                به يه ديقه همه سون كيشن و ماتن  تيه كال 

ارگداي سرره سق ازنه  سي يه ريا ل                  عا شقا  سي  يه نظر  بر سر راتن  تيه كال

من هرطا فه كه رهدم تو يه ناخوش داري             چه وسون كردي همه لنگ شفاتن  تيه كا ل ؟

تو چني جن و پري يا كه هدي جادوگر؟               كه  مدام  صف  پيايل  به   نياتن   تيه كال

هوكه حتي سه زنم داره همس فرگ تونه              عازوا  خو ديه هيچ سينه زناتن  تيه كا ل

كوربام زلزله ار چند تو ايا به جمشت                   كه پيايل  همه  دك دك  ز نگاتن   تيه كا ل

يه سه چارروزتو ميو در كه زمندي بزنن              چونكه بي ناشتايي و چاست فداتن تيه كا ل

           " دادگر" با همه قورتا كه  اكند هي من ما ل

           خس و  صد عاشق  دي  فرگ نجاتن  تيه كا ل

* تيه كال : چشم بين آبي و سبز و مشکی

بتینم ار خومه بارون برده

نه هیشکی حالمه هرگشت اپرسه

نه غیرا باد کس دورم اگرده

<><><>

گدی ناونده از گل سیم ایاری

ایخونی جور کوگون باهاری

نیاهی خوم ادونم آخر کار

بوومه وا دروهات ایدراری

<><><>

دل ای دل بی حیایی تش به کارت

بمیری مو بیاهم سر مزارت

چته سرچاله گرد عشق کی نی؟

که چینو بی زهشته روزگارت؟

سیاهی سر زلف تو روزگار منه              کرشمه کار تنه وگرهوه کار منه

دلم نخواست که زلف سیاسه خم بزنه              یوهر قدر که بپیچس گره بکار منه

زدیری تو چو نو خین ایریسه از دل مو               که مرگ حاضر و هر دم بانتظار منه

تمام  حسرت دلتنگی مو از اینه                        خدا نکرده بفهمی تو روزگار منه

گذشت افسر؟ دی روزگار خوشحالی                 خزون عشق گرهده گل بهار منه

دوش دلبر مُونه ز حونه خوس کرد بدر           مو بیک خردم ودستم منه پام رهد بدر

بزبونگُد که برو چشمس اگُد:واس که مرو      مو دو دل مندم وحیرون منه يی بوک مگر

آرمون سی یو که روزی بنشینم به کلت         ز سر پات ببوسم بروه تا نوک سرت

عیب دلباخته گونه نکنین دلدارون                 عشق شیرن اکنه گربه واز گربه بتر

عشق فرهاد که کوهه ابریدی چه ثمر           ذره ای وردل شیرین که نبخشید اثر

همه با یاد تو پاک باده گساری اکنن                    بعد مرگ تو که شعر تونه خونن افسر

نیستی خمه او رو دیه مو فهمیدم                    که دو ابروی کجت مثل دو شمشیر آبید

مرغ دل از ره زلف تو سفر کرد به چین                   زسیه روزی اوبید که شو گیر آبید

وقتی با ناز کرشمه تو اویدی بوجود                      محنت و رنج بلاها به مو تقدیر آبید

با همه مهر و وفا یار زمو دلتنگه                          مو ندونم که محبت به چه تعبیر آبید

دل پهرست گرد از مو بستس کد زلف                  هی اخندست و اگد لیوه بزنجیر آبید

هر کسی سند گدلینه زتو دیده دونه                       بیجهت نید که افسر زتو دلگیر آبید

داراب افسر بختیاری

مو دلم خواست که روزینه سرآرم باتو         مو دلم خواست شوینه بکنم با توسحر

شاه خوبون تو بیو تا به رکاب تو بیا             عشوه وناز کرشمه همه با فتح و ظفر

راستی ارتوبیایی چقدر شاد ابووم             ایخدا چندی خوو زندگی با دلبر

منه گلزار بیو عاشق و معشوق ببین         جلوهَ گل بنی یر خسرت بلبل بنی یر

گل بچینیم و بخندیم و بگردی بباغ           تو بکن ناز که نازت اکشه نیلوفر

گل زردم مو اچینم که برنگرُخُمه               گل سهری تو بچین و بزنس ور منه سر

گل حسرت زمونه چونکه موحسرت بدلم       گل سوری به تُنه چونکه هدی زس بهتر

شو مهتو بمنه باغ مو وتو یکجا                   چهچه بلبل و مستی شراب خلر

دست مو گردن تو دست تو ور گردن خم           روح در حالت پرواز وتنُم زیر وزبر

ینه اگن زندگیخو ینه اگن وقت عزیز                   ینه اگن لذت عمر و ینه اگنحظ بشر

کافرم ار ببرم هیچ مو اسمی ز بهشت              نا کسم ار بکنم یاد ز حوض کوثر

اسو باید بگم ایچرخ فلک چرخ مزن                   ایسو باید بگم یادای وقت عزیز ما مگذر

گله مندم زتو ایدوست تو هم خت دونی            آخرس رحم نکردی تو بحال افسر

به منه حونهَ قلبم یه کسی کرد سلام  

                           مُو گُدُم بس بنشین ایکه رسیدی مهمون

تا نشستی منه قلبُم مو دیه فهمیدُم

                           هستی ونیستی مو همه رهدی زمیون

نیم ساعت ننشست بیدکه گُرُهدیعقلُم

                                ساعتی بیش نه مُند بید که وستم ززبون

با اشاره گُدُمس کینی و کارتو چنه؟

                                     سی چه بردی زتن مُو تو چُنُو تاب وتوون

سر جُمنید و گُدی صبر بکن اولسه      

                                        فکر کار تو مکن کار تو وسته بجنون

اسم مُو عشقه و هرجا که نهادُم پامه

                                       تسلیت بس اگُهن از فلک بوقلمون

بُنه و بارنه هر جا که نهادُم بزمین

                                          یه تشی وابزنم بس که بمهنه بجهون

مایهَ زندگی واصل و حیات بشرُم          مُو ز اسرار خدایُم بم اگُن جوهر جون

دل اَوُردُم به من شهر و چُنُو خوارم كِرد

جنس وازيده و بي ارزش و بازارم كِرد

جور بالنده به كُهسار اِپرستم شو و روز

بالُمه كند و من حونه گرفتارُم كِرد

دور يك واكَس و كارون گِئويل بيدُم

ز من ايل و تبار و همه سون تارُم كرد

مو كه چي كوگي اِخندُم دم برف و نوك كُه

غم دنيا نِ خدا دونه كه او بارم كرد

مو كه بيدم همه جا شير و عزيز مِنِ مال

تِي يه مُس بي سر و پا لَته پوزارُم كرد

قهرمان بيدم و چي افتو كِفتا گُل روز

شهر وامَنده چُنو خار به  شوگارُم كرد

ویردل

دلُم ایخو به زرده جار زیدن

دو وارته مشکِ دونهِ دار زیدن

دلُم ایخو بریم تا دشت لالی

دلامونِ کنیم از غصه خالی

به دشت گُل یه لامردون بسازیم

زنه تشمال و ما وا یک بوازیم

دلُم ایخو به بال چشمه دیمه

یه تش چاله کنیم با بار هیمه

دلُم ایخو که کوگون بهاری

بخونن هر سحر سی بختیاری

تیر عشق

مو هزارتا تیر وَندوم وُر غزال

او یه تیر وَند از قضا زی مَنه خال

تیر عشقس وُر مِنه قلبُم نِشِس

سنگ زیدو شیشه عمروم شکس

هی خشخار رَه ایروم جار ایزَنوم

لیوه وابیدم یه روزی هم خومه دار ایزنوم

هی گِریوستن ولا کار شو و روز مونه

خنده و قهقهه مَه گل زِ سر سوز مونه

همه دونِن که به حالوم دیه احوالی نی

ار دیه یار بیاهه به دلوم حالی نی

شو و روز دست به ایزد بکشوم

نکوشیم تا نفسی باز به یادِس بکشوم

یه نفر دفتر احساسمه سر پنجره بوه                       آخرین برگ گل یاسمه سر پنجره بوه

یه نفر دوش و تیل سوز مو شوخین زه و ر                 نامسلمون تیه ی راسمه سر پنجره بوه

نذر کردم تیمه بلکه و مطلب برسم                         نرسیدم یه نفر شانسمه سر پنجره بوه

یه نفر تا قیی ره قصه ی احساسمه خوند                    یه لکی زم گل گیلاسمه سر پنجره بوه

کاسه بهره ی تیلم شعرمه وی فصل بهار                   هیچ بهرم که نیا کاسمه سر پنجره بوه

بعد بارون و ترانه ی گل گندم یه نفر                       سر گندم که نزه داسمه سر پنجره بوه

مو خیال کردمه گل می نه و ماس ایکشه در                 می نه که میخ تیمه، ماسمه سر پنجره بوه

عرق زلفش اوریشم دل درد مو که                         عوضش پیحن و ریواسمه سر پنجره بوه

چار تیی هوشم و دل بی که کسی تیم نبرش                  آخرش ای دل کم شانسمه سر پنجره بوه

من ای دنیا فـقـیـری بی تـشـم زه                     غمِ وی جون اسیری، بی تشم زه

مِن او وُردی که ایگن پا گـرفـتـم                    غـزال  گرمـســیری، بی تشم زه

زرِ سایه ی بهون جا خش نکردم                     ذلـیـلـی درد  پـیـری، بی تشم زه

چه بد کردم مکـافـاتـم یـو  وابــی                     ملوس لو حـریـری، بی تشم زه

سلامم گـُـل بو  ره  سی شـِکُـفـتن                    عـلیکَـل من مصیری، بی تشم زه

نه ره دارم که ور گردم نه ویسم                     و  سیلل سر وزیری، بی تشم زه

بهاره سوزه اقبالم چه وا بی                          مو اقـبـالم کـویـری، بی تشم زه